Savaşın çocukları...

Çıplak ayakları, kirli kıyafetleri, insanın ta için de bir yeri sızlatan korku dolu bakışları, küçücük yüreklerinin taşıyamayacağı kocaman acıları ile savaşın çocukları onlar...

Annesiz babasız kalmanın ağırlığını minicik bedenlerinde, yersiz, yurtsuz, vatansız kalmayı ciğerlerinde hisseden savaşın en acı tarafı onlar...

Salıncakta sallanmaktan, top kovalamak, körebe oynamaktan daha büyük dertleri olan, gözleri kanla kör olmuş, kulakları bomba seslerine alışmış, acıyı benimsemiş kimsesizliğini kimse gelmeyince kabul etmiş, çaresizliğin tam içinde yaşamak savaşı veren çocuklar onlar...

Adı üstünde çocuk işte...

Hiçbiri farkında değil yaşadıkları zulmün nedeninin zaten bir önemi de yok…

Sebep ne olursa olsun bir çocuğa neden bu zulmü yaşadığını anlatamazsınız…

Annesiz babasız kalışının, evinin başına yıkılışının, çocukluğunun elinden alınışının bir nedeni olamaz...

Daha çocuk olmadan büyümüş, daha doymadan açlığa alışmış, ısınmadan daha ayaza dayanmayı öğrenmiş bir çocuğa yediği kuru ekmeğe bir yerlerde doymak bilmeyen birilerinin sebep olduğunu anlatamazsınız...

Bu acılara neden olanların tek istediklerinin daha çok toprak, daha çok para, daha çok petrol olduğunu onların varlığının hiçbir önemi olmadığını bir çocuğun gözlerinin içine bakarak söylemeye vicdanınız müsaade etmez, dayanamazsınız…

Buz gibi havada derme çatma bir çadırın içinde soğukla yüzleşmiş, açlıkla sınanmış bir çocuğa dünyanın güzel bir yer olduğundan bahsedemezsiniz...

Zaten güzel de bir yer değil artık, yaşanası, sevilesi bir yer değil...

YORUM EKLE
YORUMLAR
atakan atılgan
atakan atılgan - 2 hafta Önce

ellerinize sağlık çok ğüzel olmuş

Fikret
Fikret - 1 hafta Önce

????

banner41

banner40